01		๑๙พ.ค.ความเห็นถูกและผลที่ได้จากการปฏิบัติ(ปฏิจฺจ.๖๕๔)
02		๒๖พ.ค.สมาธิจากการเดินย่อมตั้งอยู่นาน(อริย.ป(3))
03		๒๑ก.ค.วิธีปฏิบัติเพื่อความเจริญทั้งฝ่ายโลกและฝ่ายธรรม(อริย.ป.๑๐๑๒)
04		๖ก.ค.ผู้มีธรรมเป็นที่พึ่ง(ขุม๒๗๗)
05		๒๓ก.ค.มรรควิธีที่ง่ายแก่การปฏิบัติเพื่อพ้นทุกข์(อริย.ต.)
06		๒๐พ.ค.ปฏิปทาเพื่อบรรลุอรหัตตผลของคนเจ็บไข้(อริย.ปลาย๑๔๓๔)
07		๑๑พ.ค.ความพอใจเป็นมูลเหตุของความทุกข์ทั้งปวง(อริย.ต้น๓๓๙)
08		๑๐มิ.ย.สิ่งใดไม่ใช่ของเรา(อริย.ต้น.๒๔๓)
09		๑๙เม.ย.กรรมเก่ากรรมใหม่และวิธีดับกรรม(อริย.ปลาย๑๓๙๙)
10		๒๑เม.ย.อุบายวิธีแก้ความฟุ้งซ่านของจิตขณะเจริญสติปัฏฐานสี่
11		๒๓เม.ย.ทรงพอพระทัยความสามัคคีเป็นอย่างยิ่งพุทธ
12		๒๔เม.ย.วิธีภาวนาที่จะทำให้มรรคมีองค์แปดสมบูรณ์โดยวิธีลัด(อริย.ปลาย๑๔๖๑)
13		๓มิ.ย.จิตเป็นสมาธิแล้วรู้อริยสัจได้แจ่มใส(อริย.๗๖(4))
14		๒๗เม.ย.ลักษณะของผู้มีความเพียร๔อิริยาบท(อริย.ปลาย๑๑๒๙)
15		๒๙เม.ย.การแสวงหาที่ไม่ประเสริฐ(อริย.ปลาย๙๘๖)
16		๓๐เม.ย.อริยสาวกย่อมรู้ความเกิดและความดับของโลกอย่างไม่มีที่สงสัย(ปฏิจฺจ๕๓๐)
17		๓พ.ค.ที่นั่งที่นอนที่ยืนที่เดินอันเป็นทิพย์(อริย.ปลาย๑๓๔๕)
18		๑พ.ค.อานิสงฆ์ของการหลีกเร้น(อริย.ปลาย๑๓๔๐)
19		๔พ.ค.การเห็นกายและเวทนาอย่างไรจึงเป็นเหตุให้จิตหลุดพ้น(อริย.ปลาาย๙๕๔)
20		๖พ.ค.การกระทำทางกายวาจาที่ควรและไม่ควรประพฤติ(อริย.ปลาย๑๑๔๓)
21		๙พ.ค.กิเลสย่อมหมดไปตามลำดับเมื่อดำเนินการภาวนาอยู่(อริย.ต้น๗๗๔)
22		๑๐พ.ค.แว่นส่องความเป็นพระโสดาบัน(อริย.ต้น๕๘๐)
23		๑๖เม.ย.เมื่อตีความธรรมบัญญัติผิดแม้ทารกนอนเบาะก็มีศีลโดยอัตโนมัติ(อริย.ปลาย๑๓๘๔)
24		๑๒พ.ค.ยาพิษในโลก(ขุมทรัพย์.๑๕๕)
25		๑๓พ.ค.เหตุให้มีการเกิดอีก(อริย.ต้น๒๘๕)
26		๑๔พ.ค.ถ้าเกิดในทุกข์คติแล้วยากที่จะกลับเป็นมนุษย์(อริย.ต้น๑๐๑)
27		๑๕พ.ค.การบวชในธรรมวินัยย่อมไม่สูญเปล่า(อริย.ปลาย๑๓๙๐)
28		๒๑พ.ค.กระดองของนักปฏิบัติ(ขุม)
29		๒๒พ.ค.เดินมรรคองค์เดียวองค์อื่นๆย่อมตามมาด้วย(อริย.ปลาย๑๒๙๐)
30		๒๓พ.ค.ตัวอย่างการเห็นธรรมโดยนัยอริยสัจสี่
31		๒๕พ.ค.หลุดพ้นจากทุกข์ได้เพราะละโลกธรรมแปด(อริย.ป)
32		๒๖เม.ย.ออกบวชแล้วเจริญสติปัฏฐานสี่(พุทธ)
33		๔มิ.ย.ผลจากกิเลสที่ถูกคายออกแล้ว(ขุม.๓๒๖)
34		๕มิ.ย.ความทุกข์ใครทำให้เกิดขึ้น(อริย)
35		๙มิ.ย.เนื้อนาบุญเปรียบด้วยช้าง(ขุม.๒๔๐)
36		๑๘เม.ย.อัฏฐังคิกมรรคพรหมจรรย์ให้ผลอย่างเครื่องจักร(อริย.ปลาย๑๓๙๒)
37		๑๑มิ.ย.ลูกในคอก(ขุม.๓๖๒)
38		๑๒มิ.ย.หมดอาหารก็นิพพาน(อริย.ต้น๔๘๔)
39		๑๓มิ.ย.วิธีปล่อยวางเวทนา(อริย.ต้น๑๙๒)
40		๑๘มิ.ย.ฆ่ากิเลสอย่าฆ่าคน(อริย.ปลาย๙๐๒)
41		๑๙มิ.ย.ผู้รู้อริยสัจย่อมไม่หวั่นไหวในพระรัตนตรัย(อริย.ปลาย๓๖)
42		๒๐มิ.ย.ตันหาเจริญเพราะมิจฉาทิฏฐิในปิยรูปสาตรูป(อริย.ต้น๓๗๙)
43		๒๒มิ.ย.ผู้อยู่อย่างมีทุกข์ก็ทำกุศลธรรมให้เต็มเปี่ยมได้(อริย.ปลาย๑๑๗๓)
44		๒๔มิ.ย.ยาถ่ายและยาสำรอกการเกิดแก่ตาย(ขุม.)
45		๒๕มิ.ย.อวิชชาของผู้ถึงซึ่งอวิชชา
46		๒๖มิ.ย.เมื่อยังไม่รู้อริยสัจก็ไม่สามารถลงหลักแห่งความรู้ของตน
47		๒๗มิ.ย.อย่ากล่าวเรื่องไม่มีประโยชน์(อริย.ปลาย๔๑)
48		๑ก.ค.ผู้ไม่ต้องเป็นลิงติดตัง(ขุม.๔๑๓)
49		๒ก.ค.ผู้ถูกล่าม(ขุม.๙๖)
50		๓ก.ค.ละฉันทราคะแห่งสิ่งใดก็คือการละซึ่งสิ่งนั้น(อริย.ต้น๔๒๐)
51		๕ก.ค.เหตุให้พระศาสนามั่นคงอยู่นาน(อริยป.๑๒๖๖)
52		๑๖มิ.ย.มนุษย์เป็นอันมากได้ยึดถือเอาที่พึ่งผิดๆ(อริย.ต้น๑๙)
53		๗ก.ค.จิตตระหนี่เป็นสิ่งที่ต่ำเกินไปฯ(อริย.ต)
54		๘ก.ค.อัฏฐังคิกมรรคแห่งการเป็นกัลยาณมิตร(อริย.ป.๑๔๔๓)
55		๑๐ก.ค.การมีสติในการพูดและการคิด(อริย.ป.๑๑๙๔)
56		๑๔ก.ค.ลักษณะและวิบากแห่งสัมมากัมมันตะ(อริย.ป)
57		๑๙ก.ค.การคิดค้นปฏิจฺจคือการเดินตามอริยอัฎฐังคิกมรรค(ปฏิจฺจ๒๖๒)
58		๒๐ก.ค.พอรู้ปฏิจฺจก็หายตาบอดโดยกะทันหัน(ปฏิจฺจ๔๒๒)
59		๒๒ก.ค.ทรงตรัสให้มีสติและสัมปชัญญะคู่กันไป(อริย.ป.๑๒๓๘)
60		๒๔ก.ค.จิตไม่มีตันหาเรียกว่าอยู่คนเดียว(อริย.ต.)
61		๑ส.ค.ผู้มีจิตอันหาขอบเขตมิได้(พุทธ.๖๕๖)
62		๒ส.ค.ทรงแก้ข้อที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกาฝากสังคม(พุทธ.๔๓๗)
63		๔ส.ค.โลกุตตระผลได้จากการตั้งจิตไว้ถูก(อริย.ป.๙๙๖)
64		เข้าพรรษา๓๐กคความเป็นโสดาบันประเสริฐกว่าความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ(อริย.ต.๕๙๔)